SËMUNDJA E SHEQERIT DHE SYRI

Sëmundja e sheqerit është problem i metabolizmit në bazën e të cilit është pamundësia ose mundësia e zvogëluar e qelizës që të shfrytëzojë glukozën nga gjaku, për shkak të ndërprerjes së plotë ose tajitjes së zvogëluar të insulinës nga ana e pankreasit. Për shkak të kësaj ekziston teprica e sheqerit në gjak dhe pakica në qelizë ku është i domosdoshëm. Kështu krijohet mozaiku i ndryshimeve në organizëm: në enët e gjakut, në zemër, veshkë, tru, dhe në indin nervor.

Ndryshimet në sy janë karakteristike dhe që vërehen lehtë – me kontrollin e fundit të syrit. Shpesh pikërisht oftalmologu i pari edhe dyshon në sëmundjen e sheqerit, atëherë kur kuadri klinik ende nuk është shfaqur qartë. Proceset specifike biokimike të krijuara në situatën e nivelit të shtuar të sheqerit në gjak me kohë i shkaktojnë ndryshimet përgjithësisht në të gjitha enët e gjakut të organizmit, me çka ndryshon kualiteti i tyre dhe përshkueshmëria. Për shkak të ushqimit të dobët të indeve – iskemitë, krijohen të rejat, enët jofunksionale të gjakut të cilat pëlcasin lehtë.

Shtytjen për krijimin e këtyre enëve të gjakut e japin të të ashtuquajturit faktorët e rritjes, të krijuar pikërisht në vendet iskemike. Të gjitha këto pacienti i përjeton si dobësim progresiv i pamjes për shkak të gjakrrjedhjes në fundin e syrit, dhe krijimit të membranave të cilat e tërheqin retinën (trakcioni) dhe kërcënohen që plotësisht ta ndajnë (shkëputja). Kirurgjia vitreoretinale adekuate që është ndërmarrë me kohë (kirurgjia e trupit qelqor dhe e retinës), edhe më mirë me përgatitjen e mëparshme me lazërfotokoagulim, e shpëton pamjen funksionale.